Punjabi PSSSB Practice 3

ਕੀ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤੱਤ-ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ-ਸਿਰਫ਼ ਭੌਤਿਕ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਤੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਸੰਬੰਧਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰਹੀਣ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੇ ਹਨ? ਜੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਲੋੜਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਮੁੱਲ ਭੁੱਲ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਕੀ ਸਮਾਜਿਕ ਅਸਮਰਥਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿਕ ਸੰਕਟ ਦਾ ਭਾਰ ਭੁੱਲਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ?! ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਰ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਤਕਨੀਕੀ ਤੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਉਨੱਤੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਆਤਮਿਕ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਦਭਾਵਨਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ? ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਕਟਾਈ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਗੰਦੀ ਗੈਸਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਵਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਅਸੀਂ ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਲਈ ਕਿਸੇ ਉਮੀਦ ਦਾ ਸਤੰਭ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹਾਂ?! ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਬਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸਵੱਛਤਾ, ਸਹਿਯੋਗ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿਕ ਸਦਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਅਪਣਾਏ। ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਯਮਾਂ ਤੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਇਹ ਤਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਕਿੰਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤਕਨੀਕੀ ਉਨੱਤੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ?! ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਸੂਰਜ ਨਵੀਂ ਉਮੀਦ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਜੀਵਤਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ, ਸਹਿਯੋਗ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਹੀ ਅਸਲੀ ਤਾਕਤ ਹਨ। ਸੱਚਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਾਲਚ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਅਸਮਰਥਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਕੀ ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਸੰਕਟਮਈ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ?! ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲੀ ਮਕਸਦ ਸਿਰਫ਼ ਭੌਤਿਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ, ਸੰਵੇਦਨਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੰਤੁਲਨ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗ ਹੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲੀ ਮੂਲ ਹਨ! ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ: ਕੀ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਸਲੀ ਮੁੱਲ ਅਪਣਾ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਭੌਤਿਕ ਤਕਨੀਕੀ ਉਨੱਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣਗੇ?!